بخش ۶۶ - و له ایضاً
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس از دست دادن و جدایی است. شاعر به این موضوع می‌پردازد که وقتی جوهر روشن و روح انسان از جسمش جدا می‌شود، دیگر کسی او را نمی‌شناسد و در حالی که در ظاهر زندگی می‌کند، در زیر زمین و در ناخودآگاه، تحولات و تغییراتی برای او رخ می‌دهد. این غم و اندوه از جدایی و عدم شناخت دیگران را به تصویر می‌کشد.
چون رفت ز جسم جوهر روشن مااز خار دریغ پر شود گلشن ما
هوش مصنوعی: زمانی که ذات روشن ما از جسم خارج شود، از دل خار پر می‌شود و باغ ما پر از زیبایی و شکوفه خواهد شد.
بر ما بروند و هیچکس نشناسدتا زیر زمین چه می‌رود بر تن ما
هوش مصنوعی: بگذارید بروند و کسی ما را نشناسد، تا ببینیم در دل ما چه میگذرد و چه حالتی داریم.