بخش ۵۲ - شمس شیرازی
هوش مصنوعی: شمس الدین عبدالله، استاد علوم عقلی و نقلی، با تلمذ خواجه شمس الدین محمد حافظ شیرازی و شیخ علی کلا و قوام الدین ابواسحق شناخته می‌شود. سلطان محمد مظفر به او ارادت داشته و او از بزرگترین فضلا و حکما به شمار می‌آید. وفات او در سال ۷۷۲ هجری قمری رخ داد. از او رباعیتی به یادگار مانده که به تأمل در گذر زمان و ناپایداری دنیا اشاره دارد.
اسمش شمس الدین عبداللّه. از علوم عقلی و نقلی آگاه بود. خواجه شمس الدین محمد حافظ شیرازی و شیخ علی کلا و قوام الدین ابواسحق از تلامذهٔ او، و در خدمتش اکتساب علوم نموده‌اند. سلطان محمد مظفر به وی ارادت داشته. غرض، از اکابر فضلا و حکماست. وفاتش در سنهٔ ۷۷۲ اتفاق افتاد. این رباعی تبرّکاً از او نوشته می‌شود:
هوش مصنوعی: شمس الدین عبداللّه شخصی عالم و دانشمند بود که به علوم مختلف مسلط بود. برخی از دانشجویان مطرح او شامل حافظ شیرازی و شیخ علی کلا میشوند که زیر نظر او آموزش دیدند. سلطان محمد مظفر نیز به او احترام و ارادت ویژهای داشت. وفات او در سال ۷۷۲ هجری قمری رخ داد. یک رباعی به منظور تبرک از او نقل می‌شود.
در دولت و محنت جهان هست زوالدُرّ صاف تو گر دُرد در افکنده منال
هوش مصنوعی: در زندگی، هم در خوشیها و هم در سختیها، همه چیز ناپایدار است. اگر تو هم همچون لؤلؤی درخشان، در مشکلات غرق شدهای، از بیخبری و ناراحتی رنج میبری.
خوش باش و زمان به کام یاران گذرانزیرا که نماند این جهان بر یک حال
هوش مصنوعی: شاد زندگی کن و لحظات را با دوستانت سپری کن، زیرا این دنیا هرگز در یک وضعیت ثابت نمیماند.