هوش مصنوعی: قبلۀ ملایکه عرش بود تا اینکه روح آدم در او دمیده شد و در آن لحظه، ملایکه از عالم خود به او ناظر شدند و در حیرت افتادند. عرش نشانی از عالم بی‌نشان داشت و وقتی نور خلقت آدم بر او تابید، صورت او پدیدار شد و ملایکه سر خود را به زمین نهادند. اما این نشانه‌ای که آنها دیدند از عالم بیان بود و در مقام عیان، ناپیدا می‌شد. اما آن ملایکه به خاطر فراق و بواسطه علم خود، دیگر نتوانستند به سجده آدم بپردازند و این نشاندهنده عجیب بودن این مقام است.
هوش مصنوعی: عرش نقطهٔ کانونی ملائکه بود تا زمانی که روح آدم در او دمیده شد. در آن لحظه، ملک از عالم خود به او نگریست و دچار حیرت شد. این بدان معناست که عرش نشانی از عالم بی‌نشان داشت. زمانی که نور خداوند آدم را به صورتش خلق کرد، روی خود را به سمت او آورد و سر خود را به نشانهٔ احترام بر زمین نهاد، زیرا در وجود او نشانه‌ای از عالم بی‌نشانی وجود داشت. این نشانه از عالم بیان آمده بود و در مقام عیان، محو می‌شد. آن ملکی که در آن لحظه هیچ‌گونه نشانه‌ای از معشوق ندید، بر عرش باقی نماند و نشانه‌های فراق بر جبین او نقش بست. حتی اگر در آن زمان هزاران بار سر بر خاک او بگذارد، پذیرفته نمی‌شود، زیرا در آن لحظه رابطه‌ای دیگر وجود داشت و به مدد علم نتوانست این سر را در آن مقام قرار دهد. دلیلی بر صحت این سخن این است که پس از آن، به ملائکه فرمان داده نشد که به آدم سجده کنند، و اگر چنین بود، قبلهٔ ایشان آدم می‌بود که خود راز عجیبی است.
