شمارهٔ ۱۰۹ - در بسته
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به نقد هجو کردن میپردازد و از عقل و منطق میپرسد که آیا میتوان او را ملامت کرد وقتی که در حال هجو است. او بیان می‌کند که اگر کسی بخواهد هجو کند، باید از خود شخص هجوشده دور باشد و در نهایت، نمیخواهد که کسی از شنیدن هجو او رنجیده شود. به همین دلیل سوال می‌کند که چرا باید او از گفتن هجو ناراحت باشد.
گفتند دی مرا که بر خواجه میرویگفتم چو راه یابم آنجا بسر روم
هوش مصنوعی: گفتند که به دیدن آقایی می‌روی، من پاسخ دادم که وقتی راه را پیدا کنم، حتماً به آنجا می‌روم.
لیکن چو در ببندد و ندهد جواب کسمن ساعتی بباشم و جای دگر روم
هوش مصنوعی: وقتی در بسته شود و هیچ‌کس پاسخی ندهد، من برای مدتی می‌مانم و به جایی دیگر می‌روم.
در بسته دارداوی و من از چند کوچکمهم نیستم چنانکه ز سوراخ در روم
هوش مصنوعی: در اینجا، گوینده به وضعیتی اشاره می‌کند که در آن در بسته‌ای وجود دارد و او احساس می‌کند که به اندازه یک سوراخ کوچک هم نمی‌تواند از آن عبور کند. این نشان‌دهنده احساس محدودیت و ناکافی بودن او در شرایطی است که در آن قرار دارد. گوینده به نوعی از تنگنا و محصور بودن خود سخن می‌گوید و این که حتی در حالت تلاش هم نمی‌تواند به راحتی از موانع عبور کند.
من همچو آفتاب ز پرده بنگذرمنه چون قضای بد ز دربسته در روم
هوش مصنوعی: من مانند آفتاب، از پشت پرده بیرون می‌آیم و نه مانند قضا و قدر بد که از در بسته عبور کنم.