شمارهٔ ۱۲۵ - کام دل
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به ستایش مقام و زیبایی مسند قدرت می‌پردازد و بیان می‌کند که به او دینی دارد. او از مشکلات و طعنه‌های دشمنانش سخن می‌گوید و می‌افزاید که فرقی نمی‌کند که چیزی به او داده شود یا نه، بلکه او یک تحفه برای تقدیم دارد که ممکن است بهایی، عوضی یا خود آن تحفه باشد. این اشعار نشان‌دهنده عواطف و احساسات عمیق شاعر نسبت به مقام و شرایط محیطی‌اش است.
چند گوئی که روز برنائیدستی آخر بکام دل برزن
هوش مصنوعی: چقدر میگویی که روزی ظهور خواهی کرد، اما در نهایت باید دستانت را به دل بیفکنی.
من بدین معطیان و مخدومانکه نیرزند دانه ارزن
هوش مصنوعی: این جمله بیان می‌کند که من به افرادی که از کار کردن و تلاش کردن خودداری میکنند و به راحتی زندگی میکنند، ارزشی نمیدهم، حتی اگر بهاندازه یک دانه ارزن هم کار نکنند.
دست چون برزنم بکامه دلبچه دلگرمی آخر ای غرزن
هوش مصنوعی: وقتی دستانم را به دل میزنم، مثل یک بچهای که به دنبال دلگرمی است با درخواستی از تو که همیشه در حال اعتراض هستی.