شمارهٔ ۱۳۵ - فراق
هوش مصنوعی: این شعر به استفاده از نمادگرایی و تصویرسازی پرداخته و به موضوع پیری و شکایت از وضعیت آن می‌پردازد. شاعر با اشاره به اینکه رنگ موهای سفید نشانه پیری است، به کسی می‌گوید که بهانه‌جویی و کج‌خلقی‌اش را رها کند. همچنین به او یادآوری می‌کند که از مشکلاتش نمی‌تواند فرار کند و به جای نگرانی از وضعیتش، بهتر است که با پذیرفتن پیری، به زندگی ادامه دهد. در نهایت بر این نکته تأکید می‌کند که نمی‌توان به گذشته بازگشت و بهتر است این واقعیت را بپذیرد.
عالم الاسرار آگاهست آن کز قدرتشدر بهاران تازه دارد روی هر پژمرده
هوش مصنوعی: دانای رازها میداند که از تواناییاش در فصل بهار، هر موجود پژمردهای دوباره جوانه میزند و رونق پیدا می‌کند.
آنکه چون فیض سحاب لطف او قسمت کنندکس دهان گل نیابد در چمن بی خرده
هوش مصنوعی: آنکه مثل باران رحمتش را بین بندگان تقسیم می‌کند، هیچکس در چمن بینقص و بدون کم و کاست نخواهدبود.
کز فراق طلعت میمون تو این بنده هستمرده چون زنده یا زنده چون مرده
هوش مصنوعی: به خاطر دوری از چهرهی مبارک تو، این بنده مانند کسی است که مرده باشد، گرچه به ظاهر زنده است یا برعکس، زنده است ولی روحش از مرگ دور نمانده است.