شمارهٔ ۱۴۷ - وفا
هوش مصنوعی: این شعر به تشبیه و تمثیل‌های زیبا درباره قدرت و نعمت‌های الهی می‌پردازد. شاعر به ابری اشاره می‌کند که در شرق و غرب دنیا باران می‌بارد و این بارش را به کمان سام نسبت می‌دهد. او به بخشی از دین و نبوت اشاره می‌کند و می‌گوید اگر کسی خواهان دین است، باید از بخشش و قدرت الهی الهام بگیرد. شاعر قدرت دست را با دریا مقایسه می‌کند و اشاره دارد که انسان از این نعمت‌ها باید به درستی بهره‌برداری کند. او خواسته یا ناخواسته از باران و نعمت‌های الهی استفاده می‌کند و در نهایت از زیبایی و قدرت خداوند تمجید می‌کند. این شعر به ارتباط انسان با نیروی الهی و دریافت‌های او از آن می‌پردازد.
چیست از نیکوئی که نیست تراای دریغا گرت وفا بودی
هوش مصنوعی: چیست نیکی که تو از آن بهرهای نداری؟ افسوس، اگر به من وفادار بودی، این نیکی هم نصیبت میشد.
وای بر عاشقان بیچارهاگر این حسن را بقا بودی
هوش مصنوعی: نابود دلی که عشق را در خود دارد، اگر زیبایی و جذابیت همیشه باقی میماند.