رباعی شمارهٔ ۱۶
هوش مصنوعی: در این بیت شعر، گوینده به مرگ نزدیک می‌شود و از وضعیت خود ناراحت است. او به شخصی که دوستش دارد می‌گوید که در کنار او بنشیند و از زیبایی‌هایش بگوید، زیرا او با وجود اینکه در حال مرگ است، همچنان به او دلبسته است و به نوعی پشیمانی از گذشته را نیز احساس می‌کند.
چون کُشته ببینی‌ام، دو لب گشته فرازاز جان تهی این قالب فرسوده به آز
هوش مصنوعی: زمانی که کشتهای را ببینم، لبانم از شدت غم بالا میرود و جانم از این جسم فرسوده خارج می‌شود.
بر بالینم نشین و می‌گوی به ناز«کای من، تو بکشته و پشیمان شده باز»
هوش مصنوعی: به کنار بستر من بنشین و بگو که چقدر زیباست: ای کسی که مرا کشتی و حالا از کار خود پشیمان شدهای.