رباعی شمارهٔ ۱۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به جستجوی یک معشوق دلخواه و پرخشم می‌پردازد. او با دلی آزرده، به همه جا سفر می‌کند اما در نهایت به بن‌بست می‌رسد. این تلاش و کوشش او باعث می‌شود که نه فقط کارش متوقف شود، بلکه به نوعی از رفتار و حرکت هم باز بماند. شاعر حس ناامیدی و زخم‌های روحی ناشی از این جستجو را به تصویر می‌کشد.
در جستن آن نگار پر کینه و جنگگشتیم سراپای جهان با دل تنگ
هوش مصنوعی: ما در پی آن معشوقهای پر از کینه و نزاع، به دور و بر کل جهان گشتیم، در حالی که دلمان تنگ و ناراحت بود.
شد دست ز کار و رفت پا از رفتارآن، بس که به سر زدیم و این، بس که به سنگ
هوش مصنوعی: دستهایمان از کار افتاد و پاهایمان دیگر حرکت نمیکنند، چون به اندازه کافی تلاش کردیم و این موضوع باعث شد که دلسرد شویم.