رباعی شمارهٔ ۱۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به شدت دلتنگی و عشق خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که در عشق معشوقش نه صبر دارد و نه عقل، و بدون دیدن او حالش بدتر می‌شود. غم او آن‌قدر سنگین و بزرگ است که به کوه قاف تشبیه می‌شود و دلی که برای معشوق است، مانند سنگی سخت و غیرقابل تحمل شده است.
بر عشق توام، نه صبر پیداست، نه دلبی روی توام، نه عقل بر جاست، نه دل
هوش مصنوعی: من عاشق تو هستم و در این عشق هیچ صبری نمیبینم. دل من بدون حضور تو آرام نمیگیرد و عقل هم در این حالتی که دارم، کارایی ندارد.
این غم که مراست، کوه قاف است، نه غمآن دل که تو راست، سنگ خاراست، نه دل
هوش مصنوعی: این غمی که من دارم، بسیار بزرگ و سنگین است و با غم دل تو فرق دارد. غم تو مثل یک سنگ کوچک است که قابل تحملتر است.