رباعی شمارهٔ ۲۶
هوش مصنوعی: این اشعار درباره زیبایی و جذابیت فردی است که به گل سرخ و عطر آن تشبیه شده است. وقتی او روی خود را می‌شوید، مانند گلی شکفته می‌شود و وقتی مویش پخش می‌شود، مانند مشک خوشبو می‌گردد. این توصیف ما را به یاد زیبایی و لطافتی می‌اندازد که در طبیعت وجود دارد.
ای از گل سرخ، رنگ بربوده و بورنگ از پی رخ ربوده، بو از پی مو
هوش مصنوعی: ای کسی که رنگ و عطر گل سرخ را از تو گرفتهاند و بوی خوش آن از چهرهات مفقود شده، عطر را باید از موهای تو گرفت.
گلرنگ شود، چو روی شویی، همه جومشکین گردد، چو مو فشانی، همه کو
هوش مصنوعی: وقتی که تو با زیبایی و نیکی ظاهر میشوی، دنیا پر از زیبایی و خوشبو می‌شود و وقتی که زیباییها و لطافتها را نمایش میدهی، همه جا تحت تأثیر قرار میگیرد.