تناجی
اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۶

ساقی شب عیش است و مه افروخته استمی ده که فلک بکینه آموخته است
دانی که اجل چه برق خرمن سوزیستتا در نگری خرمن ما سوخته است