شمارهٔ ۶۴
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به غم و ویرانی ناشی از دوری معشوق اشاره میکند. او خود را به شمعی تشبیه میکند که در آتش میسوزد و به خاطر عشق، درد و رنج میکشد. او میخواهد نسیمی بفرستد تا از جان نرود و همچنان در آرزوی معشوق باقی بماند.
ساقی ز غم تو میگدازیم چو شمعدر آتش دل شب درازیم چو شمع
هوش مصنوعی: در دل شب که غم تو را عشق میسوزاند، ما مانند شمعی در آتش ذوب میشویم و ماتم خود را در سکوت شب تحمل میکنیم.
بفرست نسیمی که ز پا ننشینیمتا در هوس تو سر ببازیم چو شمع
هوش مصنوعی: نسیمی بفرست که ما از عشق تو خسته نشویم تا مانند شمعی که برای تو روشن است، به شوق تو جان ببازیم.