شمارهٔ ۸۹
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از ساقی می‌خواهد که به او قدحی بدهد و ابراز می‌کند که در حال حاضر در حالت مستی و سرمستی به سر می‌برد. او احساس می‌کند که از خود بیگانه شده و تنها با معشوقش همراه است. در پایان اشاره می‌کند که حتی اگر دیگران دنیا را به او بدهند، از خود او چیزی نمی‌خواهد و در پی رهایی از دردهای درونیش است.
ساقی قدحی که مست آگاهم منبیگانه ز خویش و با تو همراهم من
هوش مصنوعی: ای ساقی، من در حالتی از مستی هستم که به خودم بیتوجهام و فقط با تو همراه و همنوا هستم.
گیرم که بدیگران دو عالم بخشیخود زان منی دگر چه میخواهم من
هوش مصنوعی: اگر فرض کنیم که تو به دیگران دو دنیا میدهی، من از خودم چه چیزی میخواهم؟