تناجی
اهلی شیرازی

برگ هفتم شش غلام است

ای آنکه غمت هزار دل شاد کندشاه ستمت ملک دل آباد کند
بر شش جهت جهان خداوند شوندگر لطف تو شش غلام آزاد کند