شمارهٔ ۲
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی درد فراق و احساسات ناشی از جدایی از محبوب است. شاعر از خداوند می‌خواهد که دوا و درمانی برای این درد بیابد. او به شدت به هجران محبوب خود دچار عذاب و اندوه است و با آوردن باده و شادی تلاش می‌کند غم خود را کاهش دهد. شاعر از این وضعیت به شدت رنج می‌برد و به وصال محبوب خود امید دارد. او در نهایت می‌خواهد که احساساتش را به محبوبش منتقل کند و از او درخواست می‌کند که به سخنانش گوش دهد. در این شعر، موضوعات عشق، جدایی و longing (آرزو و اشتیاق) به خوبی برجسته شده است.
یارب، این درد فراقا چه دوا شایه کدنخبر آشوم، مگر تیغ و کفن در گردن
هوش مصنوعی: ای خدا، این درد جدایی چه درمانی دارد؟ آیا خبر از آزارم به گوش کسی میرسد؟ جز اینکه مرگ و عذاب را بر گردن بگذارم؟
می دل و جان به هجران تو گر همچین بووادلی! وای به دل! وای به من! وای به من!
هوش مصنوعی: اگر عشق و دل و جانم را به خاطر جدایی تو اینگونه آزرده و نالان میکنی! وای بر دل! وای بر من! وای بر من!
واخوری باده گلگون به سعادت همه شومی همه روج به غم خون جگر وا خوردن
هوش مصنوعی: باده قرمز رنگ را بنوش و با این کار به خوشبختی همگان بپیوند. به یاد داشته باش که نوشیدن این می، باعث تسلی درد دلها و غمهای جانکاه میشود.
بس تب هجر بکشتیم که لاوی لاویاگه گوییم به وصل تو که: جان در تن تن؟
هوش مصنوعی: ما به اندازهای در غم فراق تو رنج بردیم که اگر از وصالت بگوییم، دیگر جان در بدن چه معنایی خواهد داشت؟
گفتمش: یار منی، گفت که: نی یار نه اینمی کواشا به تو آسان که سوا یاریون
هوش مصنوعی: به او گفتم که تو دوست من هستی، اما او پاسخ داد که نه، من دوست تو نیستم، بلکه این می را به تو میدهم که راحت باشد، نه اینکه جز همراهی با دیگران، فکری برای تو داشته باشم.
با تو دارم سخنی، روی بر و خواهم گفتبشنو، ای جان، سخن بنده به وجه احسن
هوش مصنوعی: من با تو حرفی دارم و میخواهم آن را بگویم. ای عزیز، به خوبی به سخنان من گوش کن.
قاسما، اوزیه کوشی به وصال آسان‌تربه وصال اوزیه شاد است و به هجران مودن
هوش مصنوعی: برخی افراد، همواره به این فکر میکنند که رسیدن به عشق و وصال آسانتر از زندگی بدون آنهاست. آنها میدانند که شادمانی واقعی در کنار معشوق است و جدایی از او سخت و دردناک.