شمارهٔ ۲۲
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و قدرت خداوند اشاره دارد که در خلقت و نظم کیهان نقش دارد. شاعر از نشانه‌های آسمانی مانند سنبله (مظهر باروری) و کهکشان صحبت می‌کند و به حرکت‌ها و تغییرات آنها اشاره می‌کند. او همچنین به موضوع نیکویی و نظم زندگی در مقایسه با جهان بالاتر می‌پردازد. در نهایت، شاعر از یک دیدگاه فلسفی به سرنوشت و سرشت انسان و ارتباط آن با کیهان می‌نگرد و خواستار درک بهتر این هماهنگی می‌شود.
صاحبا صدرا! به ذات آنکه کلک قدرتشسنبله گردون و راه کهکشان داند نگاشت
هوش مصنوعی: دوست عزیز! به آن خالقی که قدرتش میتواند گردونه آسمان و مسیر کهکشان را بنویسد، توجه کن.
گه به داس ماه نو بدرود خوید سنبلهگه به راه کهکشان در دانه انجم بکاشت
هوش مصنوعی: گاهی گندمزارها با داس در ماه نو برداشت میشوند و گاهی نیز در مسیر کهکشان، دانههای ستارهها کاشته میشوند.
کاشتر و اسب من از دیروز باز از کاه و جوجز که راه کهکشان و سنبله گردون نداشت
هوش مصنوعی: کاشی و اسب من از دیروز هیچ کلیدی جز ستارهها و دانههای فارغ از زمین نداشتند.
گر تو از کهدان جمشیدی فرستی اندکیآن بود سهل و شود مر هر دو را ترتیب چاشت
هوش مصنوعی: اگر تو از نژاد جمشید به زودی به دنیا بیایی، این کار آسانی خواهد بود و هر دو را در زمان ناهار به صورت منظم و مرتبی میتوان انجام داد.