شمارهٔ ۲۴
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی وضعیت انسان‌ها و روح‌ها می‌پردازد. شاعر می‌گوید که انسان‌ها همانند اجسام بر روی زمین خوابیده‌اند، در حالی که خداوند خود را در آن‌ها آرام ننهاده است. او از کسانی که در میدان روح‌ها قرار می‌گیرند و در دنیای مادی غرق نمی‌شوند، ستایش می‌کند و این وضعیت را خوشایند می‌داند.
ز گردون آرمیده چون بود خلق؟که ایزد خود در او آرام ننهاد
هوش مصنوعی: آیا مخلوق در آسمان چه جایی دارد؟ در حالی که خداوند خود در آنجا قرار نگرفته است.
خنک آنکس که در میدان ارواحقدم در خطه اجسام ننهاد
هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که در دنیای روحانی گام بردارد و در دنیای مادی قدم نگذارد.