شمارهٔ ۴۷
هوش مصنوعی: شاعر در این متن به بیان احساسات و افکار خود پرداخته است. او از شمس یاد می‌کند که باعث زخم و درد او شده و هر شب تا صبح در حال غصه خوردن و اشک ریختن است. با دیدن یک رقعه (برگه)، به حقیقتی پی می‌برد که او را مطمئن می‌کند. در نهایت، اشاره می‌کند که ممکن است سخنانش نجس باشد، اما چون با دست دیگری نوشته شده، قابل قبول است. در کل، متن حاکی از عواطف عمیق و درگیری‌های روحی شاعر است.
شمس یکدست که از دست من و زخم بدمهر شبی تا به سحر روی به خون می‌شوید
هوش مصنوعی: شمس یکدست در دست من و زخمهایی که به خود زدهام، هر شب تا صبح به خون می‌شوید.
رقعه را دیدم و دانست و یقین گشت مراکه رخ از اشک به خون مژه چون می‌شوید
هوش مصنوعی: من دفتر کاغذی را دیدم و مطمئن شدم که اشک به قدری روی چهرهام جاری میشود که مژههایم را مانند خون می‌شوید.
گر نجس بود سخن‌هاش در آن رقعه رواستکه بدان دست نوشته‌ست که کون می‌شوید
هوش مصنوعی: اگر سخنهایم ناپاک باشد، در آن نوشته اشکالی ندارد چون که به دست کسی نوشته شده که آلودگیها را از بین می‌برد.