شمارهٔ ۳۴
هوش مصنوعی: این شعر به نوعی دعا و نفرین است. شاعر از خدایگان می‌خواهد که دل‌های دشمنان را به غم و اندوه بیفکند و آنها را به محنت و بلا دچار کند. همچنین، اشاره به غم‌ها و دشمنی‌ها دارد که به سوی دشمنان روانه می‌شود. در نهایت، شاعر از خدا می‌خواهد که مخالفان و منافقان، به عذاب و آزار دچار شوند. این شعر نشان‌دهنده‌ی احساسات شدید و خواسته‌های شاعر در برابر دشمنانش است.
خدایگانا چشم دلت فروخته بادبآتش غم جان عدوت سوخته باد
هوش مصنوعی: خدای بزرگا، به چشم دل تو غم فروخته است و دشمن جانت با آتش این غم سوخته است.
بزر و گوهر شادی خری که دشمن توخریده باد غم و خرمی فروخته باد
هوش مصنوعی: شادی و خوشی تو مانند جواهر باارزشی است که دشمن تو آن را خریده است، و به جای آن غم و اندوه را به تو فروخته است.
سپاه محنت بر دشمن تو تاخته بادو زو برنج و بلا کینه تو توخته باد
هوش مصنوعی: باشد که سپاه درد و رنج بر دشمن تو هجوم آورد و از او ناراحتی و بلای کینهات به جانش بیفتد.
بروز پاک جهان بر عدوت باد سیاههوا بتیره شبان پیش تو فروخته باد
هوش مصنوعی: به روزی که در آن دنیای پاک بر خصومت تو آشکار شود، ای تاریکی شب، به خاطر تو از بین رفته است.
مخالفان ترا سر بگرز کوفته بادمنافقان ترا دل بتیر دوخته باد
هوش مصنوعی: دشمنان تو را به ضرباتی سخت میزنند و افرادی که دو رو هستند، دلهایشان به تیرهای حسادت و کینه به تو بسته شده است.