شمارهٔ ۳۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف فصل پاییز و تغییرات آن در طبیعت می‌پردازد. باد پاییزی به درختان می‌وزد و برگ‌ها زرد و درختان خالی می‌شوند. هوا تاریک می‌شود و آبی که در باغ وجود دارد، به رنگ میوه‌ها مثل سیب و نار تبدیل می‌شود. صدای پرندگان مثل کبک و تذرو دیگر به گوش نمی‌رسد. درختان در باغ زرد و پژمرده شده‌اند و نشانه‌هایی از تغییر و گذر زمان به تصویر کشیده می‌شود. شاعر در پایان به قدرت آفرینش و خوشی‌های زندگی اشاره می‌کند و برای سال‌های خوب و پرخرمی دعا می‌کند.
چو باد خزان بر درختان وزیدهمه کس بموی خز اندر خزید
هوش مصنوعی: وقتی که باد پاییز به درختان وزید، همه به سمت لایههای خزدار پناه بردند.
هوا گشت تاری و روشن شد آبجوان گشت پیرو جهان شد شدید
هوش مصنوعی: هوا تاریک شد و آب روشن شد. جوانی به وجود آمد و دنیا در حال تغییر و تحول شدید قرار گرفت.
بباغ اندر است آبی و نار و سیببجای گل و لاله و شنبلید
هوش مصنوعی: در باغ، به جای گل و لاله و گیاهان دیگر، درختان آلو و نارنج و سیب روییدهاند.
نه آواز کبک آید اکنون ز کوهنه بانک تذرو آید اکنون ز خوید
هوش مصنوعی: در حال حاضر نه صدای کبک از کوه شنیده می‌شود و نه صدای تذرو از دشتها.
شده شاخ در باغ زرد و نوانمگر حمله و ضربت شاه دید
هوش مصنوعی: در باغ زرد، شاخهها به خاطر حمله و ضربات قهری شاه آسیب دیدهاند و دچار آسیب و تنش شده‌اند.
ملک آفریننده تا آفریدبمردی و دادی چو تو نافرید
هوش مصنوعی: خداوند تا انسان را خلق کرد، او را به مرتبهای از شکوه و بزرگی رساند و آنچنان عزتی به او بخشید که خود را بینظیر ساخت.
بشادی زیاد و همه ساله باددر خرمی را کف او کلید
هوش مصنوعی: این بیت به خوشحالی و شادی اشاره دارد و به نوعی آرزو می‌کند که زندگی هر سال در خوشی و سرسبزی سپری شود. به عبارت دیگر، نویسنده خواهان آن است که شادی و خوشبختی همیشه در زندگی حاکم باشد و کلید آن نیز در دست او باشد.