شمارهٔ ۶۶ - قطران تبریزی

مرا رنج بسیار و کم روزگاربشادی کسم نیست آموزگار

نه هستند یاران من مهرباننه هستند خویشان من سازگار

زمانی همی نالم از یار بدزمانی ز رنج و بد روزگار

شود نیک روز بد از یار نیکمرا بدتر از روزگار است یار

مرا دل فکار است دائم ز دوستز دشمن بود هر کسی دلفکار

اگر دشمن و دوست یکسان بوچه دوست و چه دشمن چه خرما چه خار

از آن دشمنی کو بود دور دستتواند رهاندن بدستان و چار

چگونه تواند ز دشمن گریختکسی کش بود دشمن اندرکنار

ایا عاشقی بی دل و بی روانگهی گرم خوار و گهی سوگوار

چه نالی چو رعد و چه گریی چو ابرچه گوئی تو چندین چه پیچی چو مار

همیشه ز دل نالی و دیده هیچکه دارند جان گرامیت خوار

که دید این رخ یار پیمان شکنبرفت از پی یار بی زینهار