شمارهٔ ۷۶

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از深 الودگی و حسرت ناشی از دوری معشوق سخن می‌گوید. او از اندوهی که بر اثر عدم دیدار یار به آن دچار شده، می‌نالد و اشک می‌ریزد. شاعر به یاد درختی اشاره می‌کند که در باغ امید کاشته‌است و از عشقش آبیاری شده، ولی حالا به خاطر جدایی، از آن درخت جز خاری باقی نمانده. او از زیبایی و عطر معشوق یاد کرده و می‌گوید هر بار که به یاد او می‌افتد، آرامش خود را از دست می‌دهد. در نهایت، شاعر به این نتایج می‌رسد که عشق و فراق موجب رنج و زحمت برای او شده و تنها امید او به صبر و تحمل عاشقانه است.