شمارهٔ ۷۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از جایگاه و مقام پدرش افتخار می‌کند و به تاثیر آن بر زندگی‌اش اشاره می‌کند. او احساس می‌کند که دستاوردها و بزرگی‌اش به دلیل تلاش و شجاعت خود اوست. شاعر به دوگانگی احساساتش نیز اشاره می‌کند، گاهی به دوستان محبت می‌کند و گاهی بر دشمنان شکر می‌توزد. او بر این باور است که نباید تحت تأثیر خصومت‌ها قرار گیرد و تمام شکرگزاری‌اش از عدالت خداوند است. در نهایت، او بر این نکته تأکید می‌کند که رهایی از اندیشه‌های منفی دشمنان، مرهون داشتن دیدگاه مثبت و قدرشناسی است.
دلشاد نشستم بمقام پدر خویشبرغم نکند سرد دلم رهگذر خویش
هوش مصنوعی: خوشحال و شاداب در جایگاه پدرم نشستهام و دل سردم را به خاطر کسی که در مسیرم است نگران نمیکنم.
کز هر چه بگیتی خبر هست بجستمبسیار ندارم ز بزرگی گهر خویش
هوش مصنوعی: من از هر چیزی که در دنیا هست، جستجو کردهام و چیزی پیدا نکردهام که به بزرگی و ارزش اصل و نژاد خودم باشد.
گه بوسه ستانم ز عقیقی شکر دوستگه زهر کنم بر دل دشمن شکر خویش
هوش مصنوعی: گاهی از دوست بوسهای شیرین میگیرم و لذت میبرم، و گاهی هم برای دل دشمن، زهر خودم را به کار میبرم.
بر پشت زمین بر اثر خصم نپایمتا حشر بپایم بجهان بر اثر خویش
هوش مصنوعی: من بر روی زمین پیرو دشمنی نیستم و برای روز قیامت خود را آماده میکنم، نه تحت تاثیر دیگران بلکه بر اساس شخصیت و رفتار خودم.
زین رستن از اندیشه بیهوده دشمنشکرم همه هست از ملک دادگر خویش
هوش مصنوعی: از این که از افکار بیهوده و دشمنان خود آزاد شدم، سپاسگزارم. همه چیز را مدیون عدالت و رحمت خداوند خود میدانم.