شمارهٔ ۱۲ - تأسف بر سپید شدن موی
هوش مصنوعی: این متن درباره تغییر رنگ موها از سیاه به سفید و نمادهایی از پیری و مرگ است. شاعر به بیان این نکته می‌پردازد که اگرچه موها در ابتدا سیاه هستند و ممکن است به رنگ سرخ نیز دیده شوند، اما در نهایت به سفید تبدیل می‌شوند. این تغییر رنگ نمادی از fragility و زوال بدن است. شاعر همچنین هشدار می‌دهد که جستجوی جاودانگی در این دنیا نادرست است و بهتر است به دلایل حقیقی زندگی توجه کرد و از حرص برای جاودانگی پرهیز کرد. به طور کلی، متن تأکیدی است بر گذرا بودن زندگی و اهمیت توجه به واقعیت‌های آن.
مویم آخر جز از سپید نگشتگرچه اول جز از سیاه نرست
هوش مصنوعی: موهای من در پایان، سفید شده است، هرچند در ابتدا زغالگونه سیاه بود.
رنگ آن سرخ هم نشد گر چندمردم آن را به خون دیده بشست
هوش مصنوعی: رنگ سرخ آن تغییر نکرد، هرچند مردم آن را با خون شستند.
مرد را چون سپید گردد مویتن چو موی سپید گردد سست
هوش مصنوعی: وقتی موی بدن مرد سفید میشود، نشانهای از پیری و ناتوانی اوست.
نادرستی بودش رنگ دومچون درستیش بود رنگ نخست
هوش مصنوعی: اگر رنگ دوم نادرست بود، دلیلش این است که رنگ اول درست بود.
تن بنه مرگ را حرص خلوداز دل خویشتن برون کن چست
هوش مصنوعی: بدن خود را آماده کن و آرزوی جاودانگی را از دل خود بیرون بیاور.
موی چون نادرست گشت بدانکه نمانده است جای موی درست
هوش مصنوعی: زمانی که موها به درستی و زیبایی خود نبودند، یعنی نشانهای از موهای خوب و سالم باقی نمانده است.
دوزخ جاودانه جست آن کسکز جهانی عمر جاودانی جست
هوش مصنوعی: کسی که در این دنیا به دنبال زندگی جاودانه است، به جستوجوی جهنم ابدی خواهد پرداخت.
پند این مستمند بشنو نیکدل بر آن نه که آن سعادت توست
هوش مصنوعی: به سخنان این بیچاره توجه کن، زیرا توجه به آن، برای تو خوشبختی به ارمغان میآورد.