شمارهٔ ۲۲ - موعظه
هوش مصنوعی: این شعر به اهمیت ایمنی و تندرستی در زندگی انسان اشاره دارد و بیان می‌کند که این دو نعمت بزرگ ارزشمند هستند. شاعر تأکید می‌کند که انسان باید از زندگی خود شکرگزار باشد و به یاد داشته باشد که نیک و بد زندگی به دست خود اوست. او هشدار می‌دهد که نباید در برابر مشکلات زندگی تسلیم شد و باید آماده باشیم که هرچه فلک به ما می‌دهد، از آن بهره‌برداری کنیم. در انتها، شاعر توصیه می‌کند که در کارهای خود صداقت و راستگویی را سرلوحه قرار دهیم، زیرا این صفات از ما باقی می‌ماند.
ایمنی را و تندرستی راآدمی شکر کرد نتواند
هوش مصنوعی: انسان نمیتواند شکرانهی ایمنی و سلامتی خود را به جای آورد.
در جهان این دو نعمتی ست بزرگداند آن کس که نیک و بد داند
هوش مصنوعی: در زندگی، دو نعمت بزرگ وجود دارد که کسی ارزش آنها را میداند که بتواند خوب و بد را تشخیص دهد.
تا فراوان نایستی تو ذلیلروزگارت عزیز ننشاند
هوش مصنوعی: تا زمانی که بیوقفه تلاش نکنی و به دنبال هدفهایت نرروی، روزگار تو را به ذلت میکشاند و ارجمندی و ارزش تو را از بین میبرد.
آنچه بدهد فلک تو را بستانباز ده پیش از آنکه بستاند
هوش مصنوعی: هرچه که سرنوشت به تو می‌دهد، قبل از اینکه آن را بگیرد، به عقب برگردان و پس بگیر.
تو چه دانی که چند بد هر روزبخت نیک از تو می بگرداند
هوش مصنوعی: تو چه میدانی که هر روز چقدر بد شانسی، خوشبختی را از تو دور می‌کند؟
راستی کن همه که در دو جهانبه جز از راستیت نرهاند
هوش مصنوعی: همه چیز را در زندگی به طور صادقانه و راست نگهدار، زیرا تنها حقیقت و صداقت میتوانند در این دو جهان تو را از مشکلات نجات دهند.
سخت بیدار باش در همه کاربیش از آن کت قضا بخسباند
هوش مصنوعی: به طور جدی در تمام امور بیدار و هوشیار باش و بیشتر از آنچه تقدیر به تو اجازه می‌دهد، خواب نکن.
نیک رو بد مرو که نیک و بدستکه ز ما یادگار می ماند
هوش مصنوعی: با افراد خوب و نیکو رفتار کن، زیرا خوبی و بدی از ما به جا می‌ماند.