شمارهٔ ۵۷ - صفت یار زرگر است این شعر
هوش مصنوعی: این شعر به چالش و تنش بین دو شخصیت اشاره دارد. یکی از شخصیت‌ها به جنگ و دشمنی مشغول است و دیگری به مهر و محبت دعوت می‌کند. شاعر به زرگر و زر اشاره می‌کند، به این معنا که اگر یکی در کار خود تبحر دارد، نباید به دیگری ظلم کند. در نهایت، شاعر می‌گوید که اگر کسی واقعیت را نمی‌شناسد، چگونه می‌تواند به درستی قضاوت کند. در کل، شعر به اهمیت شناخت و محبت در مقابل کینه‌ورزی می‌پردازد.
تا کی تویی به تعبیه جنگ ساختنوین اسب کامگاری پیوسته تاختن
هوش مصنوعی: چقدر باید به تدبیر جنگ بپردازی و این اسب خوشبختی همواره به پیش براند؟
همواره کینه داری و پرخاش و مشغلههرگز مرا به مهر ندانی نواختن
هوش مصنوعی: همیشه در دل کینه و خشمت است و مشغلههای دیگر، هرگز نمیتوانی با محبت به من رفتار کنی.
تو زرگری و من زر بگداختی مرازرگر چه کار دارد جز زر گداختن
هوش مصنوعی: تو حرفهات به طلاکاری مربوط میشود و من هم طلا را ذوب کردهام. پس چه نیازی است که طلاکار به کار من داشته باشد جز این که به کار خودش بپردازد؟
پس چون که مر مرا نشناسی همی به حقگر زر همیشه زرگر داند شناختن
هوش مصنوعی: اگر تو مرا نشناسی، به حق باید بگویی که زرگر فقط کسی را میشناسد که همیشه زر دارد.