شمارهٔ ۸۰ - صفت یار زاهد عابد
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تضاد بین زهد و عشق اشاره می‌کند. زاهدی که با زلف‌های دوستش به سجده رفته، نشان‌دهنده توری که زهد نمی‌تواند از زیبایی و جذابیت عشق دور بماند. شاعر به زیبایی چشم‌ها و زلف‌های محبوب اشاره می‌کند و نگران است که زاهد نتواند به راه درست برود. او از زاهد می‌پرسد چرا با وجود زهد، همچنان به زیبایی‌های ظاهری توجه دارد. در نهایت، شاعر به قدرت عشق و زیبایی محبوب اشاره می‌کند که می‌تواند دلی را تسخیر کند.
تو زاهدی و دو زلف تو آفتاب پرستبه سجده اید شما هر دو درگه و بیگاه
هوش مصنوعی: تو فردی زاهد و پرهیزگار هستی و موهای زیبایت مانند آفتابی است که پروانهها به دورش میچرخند. بهراستی هر دو شما، یعنی زلفهایت و خودت، در مرتبهای هستید که همواره برای سجده و پرستش آمادهاید، هرچند در زمان و مکان مشخصی نباشید.
چرا دو چشم تو دیبای لعل پوشیدستاگر نپوشند ای دوست زاهدان دیباه
هوش مصنوعی: چرا چشمان تو رنگین و زیباست اگر زاهدان به زیبایی و تجمل اهمیت ندهند، ای دوست؟
ز راه گمشده را زاهدان به راه آرندتو باز مردم با راه را کنی بیراه
هوش مصنوعی: زاهدان میتوانند کسانی را که از مسیر درست گم شدهاند، به راه راست هدایت کنند، اما تو خودت باید توجه داشته باشی که با مردم خوب و در راه درست همراه شوی و خودت را به بیراهی نیندازی.
تو زاهدی ز چه رویست چشمک تو دژمتو عابدی ز چه معین است زلفک تو دو تاه
هوش مصنوعی: تو زاهدی و در ظاهر عبادت میکنی، اما چرا چشمانت چنان غمگین است؟ تو عابدی و در پی پرهیزکاری، اما چرا موهایت همچون دو رشتهی بیقرار در هم پیچیده است؟
زمانه تیغ غمان ای نگار بر داردز هر کسی که به چنگ آرد آن دو زلف سیاه
هوش مصنوعی: دنیا به زیبایی‌های تو، ای محبوب، رشادت می‌کند، و بر هر کسی که توانسته باشد آن دو زلف سیاه را به چنگ آورد، تیر غم را میزند.
مگر که هست بتا حلقه‌های زلفینتحروف اشهد ان لا اله الا الله
هوش مصنوعی: آیا میتوانم بگویم که گیسوان زیبایت، حلقههایی هستند که به خاطر آنها گواهی میدهم هیچ معبودی جز خدا وجود ندارد؟