شمارهٔ ۱۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تضاد بین دوستی و دشمنی اشاره می‌کند. اگرچه دشمنی طرف مقابل او را تهدید به کشتن می‌کند، اما احساس دوستی‌اش نسبت به او افزایش می‌یابد. شاعر با تشبیه معشوق به آفتاب، به زیبایی و روشنی او اشاره می‌کند و می‌گوید که او نرم‌تر از پرنیان و در عین حال سخت مانند آهن است. شاعر همچنین بیان می‌کند که عشقش به معشوق او را به جایی می‌کشاند که حتی اگر زخم‌های فراوانی ببیند، باز هم برای دیدن او و نزدیک شدن به او تلاش می‌کند. در نهایت، او بر پاکدامنی و وفاداری معشوق تأکید می‌کند، امیدوار است که عشق و فداکاری‌اش مورد توجه قرار گیرد.
گرچه ز دشمنی همی درپی کشتن منیدوستیت فزایدم وه که چه طرفه دشمنی
هوش مصنوعی: با وجود اینکه تو در تلاش برای نابودی من هستی، دوستیات بر دوستم میافزاید. چه عجب از این نوع دشمنی!
خوانمت آفتاب اگر خیره مبین به سوی منزانکه به رخ درین مثل خود تو دلیل روشنی
هوش مصنوعی: اگر تو به من خیره نشوی، من تو را آفتاب نامیدهام، زیرا بر چهرهام نشانهای از روشنی وجود دارد که خود تو نیز آن را میفهمی.
با تو بدین لطافتت پنجه نمیتوان که تونرم‌تری ز پرنیان لیک به سختی آهنی
هوش مصنوعی: نمیتوان به لطافت تو دست زد، چرا که تو از پارچه ابریشمی نرمتری، ولی در عین حال، در مقابل چیزی مانند آهن، سخت هستی.
روی تو را به برگ گل کردم اگر مشابهتشاهد بر عقیدتم خود تو به وجه احسنی
هوش مصنوعی: من زیبایی تو را به شکل گل درآوردهام، ولی اگر تشابه زیباییات را به اعتقاداتم بسنجی، خود تو به بهترین وجه نمایان میشوی.
در ره اشتیاق تو من که ز پا در آمدمحال پیاده باز پرس ای که سوار توسنی
هوش مصنوعی: در مسیر عشق تو، من که از شوق پا از زمین برداشتم و به حالتی شگفت آمدهام، از تو بخواه تا از کسی که سوار بر اسب است بپرسی که چه حالی دارم.
جیحون بهر تو گذشت از سر خون خود ولیشاید پاس خون من از تو که پاکدامنی
هوش مصنوعی: جیحون به خاطر تو از خون خودش گذشت، اما شاید ارزش خون من را تو با پاکدامنیات پاس بداری.