شمارهٔ ۶
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار از روزگار گذشته و لحظات شیرینش با یاد عزیزان خود حسرت میخورد. او به شدت آرزو دارد که ای کاش آن روزها دوباره برگردند و به حالتی مانند گذشته بازگردند. این حسرت و غم به صورت مکرر در ذهن او تکرار میشود.
دریغا روزگار ما و آن ایام در مهرشهمی گویم به صد زاری، سر ادبار بر زانو
هوش مصنوعی: چه روزگار غمانگیزی داریم و چه ایامی که به محبت آن میگذشت. با صد حسرت میگویم و در عذاب، سرم را بر زانو نهادهام.
چو یاد آرم من از ایشان به هر ساعت همی گویم:عسیالایام ان یرجعن قوما کالذی کانوا
هوش مصنوعی: هر گاه به یاد آنها میافتم، در هر لحظه میگویم: کاش روزگاری به مانند سابق به این مردم بازگردد.