قطعات
شمارهٔ ۱
به خدایی که از میان دو حرف
شمارهٔ ۲
در حضرت جاه اوست گردون
شمارهٔ ۳
به چوب رو چه زنی بنده‌ای که در پیشت
شمارهٔ ۴
به خدایی که بر درخت سخن
شمارهٔ ۵
زحمت من ز حد حصر گذشت
شمارهٔ ۶
بنمای دل کز آتش عشقت کباب نیست
شمارهٔ ۷
دفع شب ضلالت و بیداد را جهان
شمارهٔ ۸
دل وصالش به شکیبایی یافت
شمارهٔ ۹
ای خاص و عام عالم ادرار خوار جودت
شمارهٔ ۱۰
به خدایی که ملکش از تعظیم
شمارهٔ ۱۱
گر این سرگشته زیر و زبر فیروزه گون طارم
شمارهٔ ۱۲
طایر میمون عالم را که نامش بخت توست
شمارهٔ ۱۳
در موقفی که شیردلان در فراق تیر
شمارهٔ ۱۴
ای دوست چنانی که تو را یار توان بود
شمارهٔ ۱۵
نیک باشد که بنده از در شاه
شمارهٔ ۱۶
سبحان خالقی که بیاراست از دو حرف
شمارهٔ ۱۷
شب تاریک و من زاندیشه تو
شمارهٔ ۱۸
صافی میی که تیره می اندر شعاع او
شمارهٔ ۱۹
صدرا ز آفت فلک دون گریخته است
شمارهٔ ۲۰
پدرش گر به نانش دست برد
شمارهٔ ۲۱
ای بر بساط شعبده ملک‌پروری
شمارهٔ ۲۲
یک زبان دارم و صد شکر تو در یک محفل
شمارهٔ ۲۳
هر که را مال هست و عقلش نیست
شمارهٔ ۲۴
در بهشتیم با رخت می‌خواه
شمارهٔ ۲۵
شاها سعادت ابدی سوی من شتافت
شمارهٔ ۲۶
محیط کفا ابر سروران به هر موضع
شمارهٔ ۲۷
ای کرده مرا ز بس ترحم
شمارهٔ ۲۸
شد تازه ز ابر کسوت شاخ
شمارهٔ ۲۹
سخت می‌آید مرا بر دل که چون هر سست رای
شمارهٔ ۳۰
پار در عید بخششم کردی
شمارهٔ ۳۱
ابرنوال بحرکف مهرمحل مه‌شرف
شمارهٔ ۳۲
صدرا ز تو آن دیده‌ام از لطف و کرم کآن
شمارهٔ ۳۳
منم که مدح تو کرده است رتبتم عالی
شمارهٔ ۳۴
چون هست روشنت که در این تیره خاک‌دان
شمارهٔ ۳۵
بگرید غم چو خوش خندد پیاله
شمارهٔ ۳۶
به خدایی که آفرین کرده است
شمارهٔ ۳۷
مرا هرگز آن صدر عالی‌جناب
شمارهٔ ۳۸
آب اندیشه تو می‌شوید
شمارهٔ ۳۹
خداوندا ز حال خود که نیکو باد حال تو
شمارهٔ ۴۰
منم آن که تا بوسه دادم رکابت