شمارهٔ ۱۱۸ - سفر نامه

هوش مصنوعی: شاعر در این متن به وصف سفر خود به شهر ری و وضعیت نابسامان کشور می‌پردازد. او با دیدن خالی بودن شهر از مردم و نابودی دیوان و ارتش، به احساس ناامیدی و افسردگی دچار می‌شود. وضعیت کشور به قدری بد است که نه نشانی از بزرگان و نه از دیوان و لشکر و حتی کشاورزان هم که دچار پریشانی‌اند، باقی نمانده است. شاعر از دیوان عادل و ستمگر سخن می‌گوید و به یاد می‌آورد که چگونه برخی افراد از ظالمی رشوه می‌گیرند و دچار فساد شده‌اند. سپس شاعر به سفر خود به خراسان و دیار طوس می‌پردازد و از دیدار با مادر و برادرش و محنت‌های آنان سخن می‌گوید. او با یادآوری مصائب و بدبختی‌هایی که بر همه مردم رفته، پیوند خانوادگی و عشق به وطن را در دل خود زنده می‌کند. در پایان، شاعر از وصف این بزم‌ها و جشنی که توسط امیری سخاوتمند به برگزاری می‌افتد، می‌گوید و به لذت‌های زندگی و امید به آبادانی از طریق تدبیر و کارامدی اشاره می‌کند. به طور کلی، متن ترکیبی از ناامیدی نسبت به وضعیت کنونی و امید به بهبود اوضاع از طریق کوشش و تدبیر است.