شمارهٔ ۱۳۷ - قطعهٔ الحاقی در پاسخ فانی سمنانی
هوش مصنوعی: در این شعر، فانی به زیبایی و غنای زبانی اشاره دارد و از مادر ایام (زمان) سخن می‌گوید که عقیم و نازاست. او به دلیلی که در هر ورق (صفحه) دو بیت از اشعار را می‌توان دید، از زیبایی آنها لذت می‌برد. فانی مدعی است که او و دیگران (ناصر) بنده‌ایم که این اشعار زیبا را سروده‌اند، و خود را در این فضای کهن و قدیمی در شرایط خاصی می‌بیند، به گونه‌ای که گذشته‌ها (دی و بهمن) بر او تأثیر گذاشته‌اند.
فانی، کز زادن چنو سخن آرایمادر ایام شد عقیم و سترون
هوش مصنوعی: این بیت به این معنی است که فانی، از زمانی که مادر روزگار به دنیا آورده، این نوع سخن گفتن بیثمر و بیحاصل شده است و همچنان به بیحاصلی خود ادامه میدهد.
خوشا زین چامهٔ بدیع که باشدباغی پر یاسمین و خیری و سوسن
هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که از زبانش کلامی زیبا و دلنشین بیرون بیاید، همچون باغی پر از یاسمن، گلهای خوب و سوسن باشد.
هر ورقی را کزو دو بیت نگاریگردد بیغارهٔ پرند ملوّن
هوش مصنوعی: هر صفحهای که باز میکنی، به دو بیت شعر نوشته شده، مانند پرندهای رنگارنگ و زیباست.
دیدم ازین یک قصیده پاکی طبعشدید توان نور آفتاب ز روزن
هوش مصنوعی: دیدم که از عمق یک شعر، پاکی خالص آن را می‌توان احساس کرد، مانند اینکه نور آفتاب از روزنهای به درون تابیده باشد.
لیک من و فانی‌ایم بندهٔ ناصرآنکه سروده است این چکامهٔ متقن
هوش مصنوعی: اما من و فانی، بندهٔ کسی هستیم که این شعر زیبا را سروده است.
«دیر بماندم در این سرای کهن من»«تا کهنم کرد صحبت دی و بهمن»
هوش مصنوعی: مدت زیادی در این خانه قدیمی ماندهام، طوری که صحبتهای دی و بهمن باعث شدهاند که خودم هم قدیمی و کهن شوم.