شمارهٔ ۱۳۹ - نالهٔ ملت
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف صداهای ترسناک و هول‌انگیز می‌پردازد. نویسنده از صدای توپ و فرماندهان جنگی، نعره طوفان، غرش آتش‌فشان و در نهایت ناله یک ملت بی‌خانمان صحبت می‌کند. او تأکید می‌کند که هیچ‌یک از این صداها به اندازه ناله یک ملت بی‌خانمان و رنج کشیده ترسناک و هولناک نیست.
هست صوتی بس مهیب و خوفناکبانگ توپ و نعرهٔ فرماندهان
هوش مصنوعی: صدایی بسیار وحشتناک و ترسناک به گوش میرسد، صدای توپ و فریاد فرماندهان.
سخت‌تر زانست بانگ صاعقهکاندر آید نیم شب از آسمان
هوش مصنوعی: صدای رعد و برق که در نیمه شب از آسمان میخیزد، به مراتب ترسناکتر و وحشتآورتر است.
هست از آن بسیار هول‌انگیزترغرٌش طوفان به بحر بی‌کران
هوش مصنوعی: صدای رعدآسا و وحشتناک طوفان، در مقایسه با دریاهای بی‌کران، بسیار ترسناکتر است.
باشد از آشوب طوفان سخت‌ترنعره‌های موحش آتش‌فشان
هوش مصنوعی: صدای ترسناک آتش‌فشان از ناامیدی طوفانی و آشوبزاتر است.
هست از اینها جمله خوف‌انگیزترنالهٔ یک ملت بی‌خانمان
هوش مصنوعی: هیچ چیزی به اندازهٔ ناله و شکایت یک ملت بی‌خانمان ترسناک نیست.