تناجی
ملک‌الشعرا بهار

شمارهٔ ۱۴۵ - دین و وطن

زمانه کرد چو در بر شعار دین و وطنشدند مردم مسکین شکار دین و وطن
به میر و کاهن روز نخست لعنت بادکز آن دوگشت بپا یادگار دین و وطن
ز پیش گرسنگان بهر پاس عزت خویشگریختند به پشت حصار دین و وطن
بر اختلاف خلایق بنای دولت خویشنهاد هرکه نمود ابتکار دین و وطن
به خیر محض نباشد جهان ولیک افتادبشر به دام شرور از شرار دین و وطن
خدا نیای بشر بود و خاک مادر اوفغان ز قیم نااستوار دین و وطن