شمارهٔ ۱۸
هوش مصنوعی: این شعر از میرزا جانی به توصیف زیبایی و شگفتی‌های بهشت می‌پردازد. شاعر در خواب می‌بیند که بهشتی با جمالی دل‌فریب و نورانی بر زمین و آسمان می‌تابد. او از گل می‌پرسد که تاریخ و مکانش کجاست و گل با لبخندی می‌گوید که او در گلزار بهشت است. در کل، این شعر به زیبایی و لذت‌های بهشت اشاره دارد.
میرزا جانی به یک آن سرو سرا بستان لطفاز جهان چون خیمه زد بر طرف انهار بهشت
هوش مصنوعی: میرزا جانی به یک لحظه زیبایی و نعمتهای جهان را همانند چادر بزرگی که در کنار نهرهای بهشت برپا شده، در اختیار گرفت.
یک شبش در خواب دیدم با رخی کز عکس آنبر زمین و آسمان می‌تافت انوار بهشت
هوش مصنوعی: روزی در خواب چهرهای را دیدم که نور آن مانند نوری از بهشت، بر زمین و آسمان میتابید.
گفتم ای گل چیست تاریخ تو و جایت کجاستغنچهٔ خندان گشود و گفت گلزار بهشت
هوش مصنوعی: به گل گفتم که تاریخ تو چیست و کجایی؟ گل درخشان و شادابی لبخندی زد و گفت که من در باغ بهشت هستم.