شمارهٔ ۴۳ - در مدح میر محمد مؤمن فرماید
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف ارزش و ویژگی‌های انسانی می‌پردازد که به عنوان "گوشوار" و "عالی گوهر" از آن یاد می‌کند. او این فرد را به گنجی شگفت‌انگیز تشبیه می‌کند که از دل موج‌های آفرینش بیرون آمده و با ویژگی‌هایی برتر از ستارگان آسمان، به طرز بارز و قابل توجهی در جامعه ظاهر شده است. شاعر همچنین به شکل‌گیری تاریخ و تأثیرات فکری این شخص اشاره می‌کند و به نوعی تلنگر به نقش او در تغییر و تحولات اجتماعی و فرهنگی می‌زند.
گوشوار گوش دوران درةالتاج جهانقرةالاعیان محمدمؤمن آن عالی گوهر
هوش مصنوعی: گوشوارهای به گوش زمان، جواهر تاج جهانی است که محمد مؤمن، آن گوهر بلندمرتبه، را معرفی می‌کند.
چون فتاد از موج بحر آفرینش بر کناربا قدومی از نجوم آسمان مسعودتر
هوش مصنوعی: وقتی که از امواج خلاقیت به کنار آمد، با قد و قامتی که از ستارههای آسمان پرخیروبرکتتر است.
گوهر بحر سعادت خواندمش کان گنج راتارک ارای قبایل یافت صراف نظر
هوش مصنوعی: سعادت را مانند جواهری گرانبها میدانم که تنها افرادی خاص و برجسته میتوانند آن را بشناسند و به دست آورند. کسانی که زیبایی و ارزش واقعی را درک کنند، میتوانند آن گنج را که در دل زندگی نهفته است، پیدا کنند.
این هم از اقبال او دیدم که از دریای فکرچون فروشد عقل کارد در دریای دگر
هوش مصنوعی: این هم از خوشبختیام بود که دیدم در دریای افکار، عقل مانند کاردی در دریای دیگری غرق میشود.
گوهر بحر سعادت بود یک تاریخ اوتارک آرای قبایل گشت تاریخ دگر
هوش مصنوعی: در حقیقت، سعادت و خوشبختی همچون یک جواهر گرانبهاست که در دریا نهفته است. به همین دلیل، سرنوشت افرادی که به دنبال سعادت هستند، از دیگران متفاوت میشود و تاریخ این افراد با تاریخ دیگران فرق می‌کند.