شمارهٔ ۵۰ - وله ایضا
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زندگی و مرگ اشاره می‌کند. او از ارباب دنیا و افتخار به قدرت و ثروت صحبت می‌کند و به ناگزیری مرگ و غارت جان اشاره دارد. در ماتمی که به وجود آمده، آرامش روزگار از دست رفته و با یادآوری شخصیت خیری که به نبوت مشهور است، اهمیت سفر به دنیای دائمی بیان می‌شود. شاعر در نهایت از وضع خیر نامجو و تاجر تابدار به حسرت یاد می‌کند.
ز ارباب دنیا که دارد جهانبه ذات جهاندارشان افتخار
هوش مصنوعی: از صاحبان دنیا که به وجود جهان، به خالق آن افتخار میکنند.
اجل را پی غارت نقد جانچو با میرزا احمد افتاد کار
هوش مصنوعی: زمانی که مرگ به سراغ انسان میآید، مانند یک دزد به تاراج جان او میپردازد، همانطور که در مورد میرزا احمد پیش آمد.
در آن ماتم از دست غم چاک شدلباس سکون بر تن روزگار
هوش مصنوعی: در آن دورهی غم و اندوه، حالتی از آرامش و سکون بر روزگار حاکم شد و فضا به شدت تحت تأثیر غمانگیزی قرار گرفت.
چو از نامجویان نزد خیریبه آیین او نبوت اشتهار
هوش مصنوعی: وقتی از جویندگان حقیقت به نزد کسی میروند که در دیانت و راهنمایی مشهور و نیکوست، نشاندهنده اهمیت نیک بودن در زندگی و هدایت مردم است.
برای زمان سفر کردنشازین دار فانی بدارالقرار
هوش مصنوعی: برای زمانی که میخواهد از این دنیای فانی به دارالسلام برود.
شود تا دو تاریخ یکسان عدددر آحاد اخوات آن آشکار
هوش مصنوعی: زمانی میرسد که دو تاریخ مشابه در عدد و رقمهای جزئی خود، به وضوح نمایان خواهند شد.
بگو آه از آن خیر نامجوبگو وای از آن تاجر تابدار
هوش مصنوعی: بگو چه درد و حسرتی از آن شخص نیکوکار که گم شده است و بگو چه غم و اندوهی از آن بازرگانی که در رنج و سختی به سر میبرد.