رباعی ۲۷
هوش مصنوعی: در این شعر بیان شده است که انسان نمی‌تواند روزها و عمر خود را زیاد یا کم کند. همچنین، نمی‌تواند با دلخوری و ناامیدی به زندگی خود ادامه دهد. کار و سرنوشت ما به انتخاب‌هایمان بستگی دارد و حتی اگر بخواهیم، نمی‌توانیم از آنچه که خودمان با دست‌مان ساخته‌ایم، فرار کنیم.
چون روزی و عمر، بیش و کم نتْوان کرد،خود را به کم و بیش دُژَم نتْوان کرد
هوش مصنوعی: از آنجا که روزها و عمر آدمی قابل افزایش یا کاهش نیستند، نمیتوان خود را به کم بودن یا زیاد بودن نگران کرد.
کار من و تو چنانکه رای من و توستاز موم به دست خویش هم نتْوان کرد
هوش مصنوعی: کار من و تو به گونهای است که همچنان که نظر ماست، حتی نتوانیم از موم با دستان خود شکل دهیم.