رباعی ۲۸
هوش مصنوعی: این ابیات به بیان احساس غم و اندوه شاعر اشاره دارد. شاعر می‌گوید که جهان، جز افزوده شدن غم‌ها، چیزی به انسان نمی‌دهد و از رنج‌هایی که او در زندگی می‌کشد، دیگران خبر ندارند. در واقع، آنهایی که نیامده‌اند (یعنی نسل آینده یا کسانی که هنوز به دنیا نیامده‌اند) اگر بدانند که ما چه سختی‌هایی را تحمل می‌کنیم، هرگز به این دنیا پا نمی‌گذارند.
افلاک که جز غم نفزایند دگرنَنْهَند به جا تا نربایند دگر
هوش مصنوعی: آسمانها که جز غم و اندوه چیزی به ما نمیدهند، دیگر در جای خود بمانند تا چیزی از ما کم نشود.
ناآمدگان اگر بدانند که مااز دَهْر چه می‌کشیم، نایند دگر
هوش مصنوعی: اگر کسانی که به ملاقات ما نمیآیند، میدانستند که ما در طول زمان چه سختیها و رنج‌هایی را تجربه می‌کنیم، دیگر برای ملاقات ما نمیآمدند.