از ازل نوشته [۳۴-۲۶]

بر لوحْ نشانِ بودنی‌ها بوده‌ است

چون روزی و عمر، بیش‌ و کم نتْوان‌ کرد،

افلاک که جز غم نفزایند دگر

ای آنکه نتیجهٔ چهار و هفتی،

* تا خاکِ مرا به قالب آمیخته‌اند،

* تا کی ز چراغِ مسجد و دودِ کُنِشْت؟

* ای دل چو حقیقتِ جهان هست مَجاز

در گوشِ دلم گفت فلک پنهانی:

نیکی و بدی که در نهادِ بشر است