رباعی ۳۲
این رباعی پیام جبر روزگار و لازمهٔ تحمل آن را میرساند.
* ای دل چو حقیقتِ جهان هست مَجازچندین چه بَری خواری از این رنجِ دراز؟
ای دل! چون که حقیقت گیتی غیرواقعی هست، چقدر قرار هست به خاطر او رنج بکشی و پَست شوی؟
تن را به قضا سپار و با درد بسازکاین رفته قلم زِ بهرِ تو ناید باز
خودت را به سرنوشت بسپار و درد ناشی از روزگار را تحمل کن، چراکه این سرنوشت از پیش نوشته شده برای تو تغییر نخواهد کرد.