رباعی ۳۱
هوش مصنوعی: این ابیات اشاره به بی‌فایده بودن نگرانی در مورد سرنوشت و تقدیر دارند. شاعر می‌پرسد که تا کی باید به چراغ مسجد و دود کنشت (مکان‌های مذهبی) و همچنین به عذاب دوزخ و پاداش بهشت فکر کنیم. او تأکید می‌کند که همه چیز از قبل نوشته شده است و سرنوشت انسان‌ها از ازل معین شده است.
* تا کی ز چراغِ مسجد و دودِ کُنِشْت؟تا کی ز زیانِ دوزخ و سودِ بهشت؟
هوش مصنوعی: تا کی میخواهی از نور مسجد و دود کُندنش بهره ببری؟ تا کی میخواهی از ضرر آتش جهنم و فایده بهشت حرف بزنی؟
رو بر سر لوح بین که اُستادِ قضااندر ازل آنچه بودنی بود، نوشت
هوش مصنوعی: به عالم وجود بنگر که معلم سرنوشت از ابتدا هر چه قرار بود اتفاق بیفتد را ثبت کرده است.