رباعی ۲۹
این رباعی بر بیارزشی جهان و شادبودن در جهان فانی تأکید میکند.
ای آنکه نتیجهٔ چهار و هفتی،وز هفت و چهار دایم اندر تَفْتی،
ای کسی که حاصل به هم پیوستن چهار عنصر(آب و خاک و آتش و باد) و هفت فلک( خورشید، ماه، کیوان، ناهید، تیر، بهرام و برجیس) هستی و همیشه از آن‌ها(روزگار) در اضطراب و تشویش قرار داری
می خور که هزار باره بیشت گفتم:باز آمدنت نیست، چو رفتی، رفتی!
شراب بنوش که هزار بار بیشتر این رو به تو گوشزد کردم که برگشتنی در کار نیست و چون مُردی و رفتی، دیگر برنخواهی گشت.