تناجی
خیام نیشابوری

رباعی ۳۷

یک‌چند به کودکی به استاد شدیمیک‌چند ز استادی خود شاد شدیم
پایان سخن شنو که مارا چه رسید:چو آب برآمدیم و چون باد، شدیم!