رباعی ۵۲
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به توصیف حالتی از مرگ و خواب می‌پردازد. او بر روی فرشی از خاک نشسته و کسانی که در زیر زمین آرامیده‌اند را مشاهده می‌کند. همچنین، وقتی به دنیای عدم می‌نگرد، افرادی که هنوز به دنیا نیامده‌اند و کسانی که رفته‌اند را نیز می‌بیند. این مجموعه تصاویری از زندگی، مرگ و زمان را در ذهن شاعر تداعی می‌کند.
بر مَفْرشِ خاک خفتگان می‌بینمدر زیر زمین نهفتگان می‌بینم
هوش مصنوعی: بر روی زمین، افرادی خوابیده را می‌بینم که در زیر خاک پنهان شدهاند.
چندانکه به صحرای عدم می‌نگرم،ناآمدگان و رفتگان می‌بینم!
هوش مصنوعی: هرچقدر که به فضای خالی و عدم می‌نگرم، افرادی که هرگز نیامده‌اند و کسانی که رفته‌اند را مشاهده میکنم!