تناجی
سیف فرغانی

شمارهٔ ۱۱

عشقت که به دل گرفته‌ام چون جانشدردست و به صبر می‌کنم درمانش
وز غایت عزت که خیالت دارددر خانهٔ چشم کرده‌ام پنهانش