بخش ۶۸ - مرا روزی گل افسرده ئی گفت
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از یک گل افسرده صحبت می‌کند که به او می‌گوید زندگی و وجودش مانند شعله‌ای در حال پرواز است. شاعر حسرت و درد ناشی از ناپایداری و گذرای این زیبایی را در دل خود احساس می‌کند، چرا که هر نقشی که با دست خیال نقاشی شده، ناپایدار و زودگذر است.
مرا روزی گل افسرده ئی گفتنمود ما چو پرواز شرار است
هوش مصنوعی: روزی گلی ناراحت به من گفت که حال و روز ما مانند پروازی سوزان و آتشین است.
دلم بر محنت نقش آفرین سوختکه نقش کلک او ناپایدار است
هوش مصنوعی: دل من به خاطر سختیهایی که به وجود آمده، میسوزد چرا که آن تصاویر و زیباییهایی که او خلق کرده، دوام و پایداری ندارد.