بخش ۶۹ - جهان ما که پایانی ندارد
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به بی‌پایانی جهان اشاره می‌کند و آن را به ماهی‌ای تشبیه می‌کند که در دریا (یم ایام) غرق شده است. او از شنونده می‌خواهد که به دل خود نگاهی بیندازد و ببیند که تمام روزها و زمان‌ها در یک جام (یعنی در یک مجموعه محدود) غرق شده‌اند. به طور کلی، شعر به گریزناپذیری جریان زمان و عمق تفکر درباره آن اشاره دارد.
جهان ما که پایانی نداردچو ماهی در یم ایام غرق است
هوش مصنوعی: جهان ما همچون ماهی در دریای زمان، همیشه در حال غرق شدن و پیشرفت است و هرگز پایانی ندارد.
یکی بر دل نظر وا کن که بینییم ایام در یک جام غرق است
هوش مصنوعی: کسی به دل خود نگاهی بیندازد تا ببیند که همه روزها و تجربیاتش در یک لحظه و یک جا تلنبار شده و غرق شده‌اند.