بخش ۱۱۱ - ز خاک نرگسستان غنچه ئی رست
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از رویش یک غنچه در نرگسستان صحبت می‌کند که خواب را از چشمش می‌زداید. این غنچه نشان‌دهندهٔ ظهور خود در جهانی است که در جست‌وجوی حقیقت و وجود خود است. به نوعی، این اشعار به کشف و درک عمیق خود و حقیقت جهان اشاره دارد.
ز خاک نرگسستان غنچه ئی رستکه خواب از چشم او شبنم فرو شست
هوش مصنوعی: از خاک زریوار، جوانهای سر از خاک بیرون آورد که خواب شبنمها چشمانش را پر از خستگی کرد.
خودی از بیخودی آمد پدیدارجهان دریافت آخر آنچه می جست
هوش مصنوعی: انسان در ابتدا از حالت بیخبری و نادانی به روشنایی و آگاهی میرسد و در نهایت به آنچه که در جستجویش بود، دست پیدا می‌کند.